De voorbije weken zijn snel en onopgemerkt voorbij gegaan en voor ik het besefte was het al weer een tijdje geleden dat ik jullie nog op de hoogte heb gehouden van ‘the big city life’ in Tromsø. Het is hier vooral druk geweest in ons huisje. Coop, een vriend van Christiane, was hier op bezoek en overlappend ook de zus en broer van Léa. Dat resulteerde in veel welkomst-en afscheidsdrinks, etentjes, feestjes en alles er tussenin. Tot daar de aangename zijde. Want dat resulteerde dan weer in hopen afwas, ontbijt in een keuken die een ruïne van het plezier van de avond ervoor is en weinig slaap. It’s all in a day’s work voor een erasmusstudent.
Meer hoofdpijn kregen we van het unief, waar we onze eerste ‘zuid-europese’ erasmuservaring hadden: een bureaucratisch gevecht tussen de regels van ugent en universitetet i Tromsø of we al dan niet een extra vak konden volgen vermits Aaron en ik al ruimschoots over de vereiste 49 ECTS-punten zitten. Een oplossing à la Belgique bracht soelaas.
In het allerheiligenweekend, dat geen vrije dagen betekent hier bij die Noorse zeloten, zijn mijn ouders op bezoek geweest. De stad werd verkend, de omgeving werd bewandeld, kot en campus werden bezocht maar vooral mijn maag werd gevuld met goed eten! Jammer dat we in een Noors visrestaurant bediend moesten worden door een wansmakelijke Nederlander. Bovendien heeft die lieve moeder van me zelfs nog ’s gekookt voor ons, ah le temps perdu. Zondagavond was het al terug naar af met een ‘x-tra’ (de winny, derby, wit product, 365 van Noorwegen) maaltijd. Na terug afscheid te hebben moeten nemen van mijn ouders, hebben we ook afscheid moeten nemen van Christiane die voor een achttal weken onderzoek gaat doen aan het Max Planck instituut in Duitsland. Afscheidsetentje, natuurlijk.
Er is sinds kort een plotse uitbraak van jihadi-terrorisme te Ørndalen. Onze prachtige tuinkabouter, die ons salontafeltje sierde, is ontvoerd! Vermoedelijk niet op klaarlichte dag, de zon gaat immers om 14u al onder, maar dat doet geen afbreuk aan de ernst van het misdrijf. Vandaag ontvingen we onderstaande verontrustende foto in onze mailbox vergezeld van een Arabische tekst en ondertekend door Al’qua Nain. Dit vereist een aanpak in de lijn van Sam Spade om dit kostbare beeldje terug in ons bezit te krijgen. Dat betekent vrouwen de mond snoeren door gevoelloos hun neus af te bijten, koude dialogen, staalharde blikken en whisky. Wordt vervolgd…
Insomnia Festival kwam zijn beloftes na: weinig slaap, veel feest. Donderdagavond was een opwarmertje met hoofdzakelijk Noorse acts. We waren maar matig onder de indruk tot de laatste artiest van de avond het podium opstapte. We werden door een dronken langharige nerdy kerel met een micro en een afgeleefde laptop tot extreme danspasjes gedwongen : Binärpilot. Man, wat kon die feesten!
Volgende ochtend om 10u les. Ik wist dat het pijn ging doen maar het pitapact, een uiterst sacraal pact tussen Guillaume en mezelf om altijd naar de les te gaan op straffe van het trakteren van een ‘isparta-”americain?”-pita’, indachtig hijste ik mezelf uit bed de volgende ochtend. Als je weet dat ik al drie maand geen pita meer gegeten heb, dan begrijp je mijn respect voor het pitapact. Er zijn denk ik een drietal pitazaken in Tromsø. Ze pitazaken noemen is eigenlijk een belediging voor Isparta, Tosi, Pitamania, Hypodrome, Gunes, Emirdag, ‘den dienen aan het Fratersplein’ en alle aanverwanten. Ze durven zowaar ongeveer 70 NOK (iets minder dan 10 euro) voor hun ondermaatse pita vragen. Het leven is een strijd. En bref, de les kwam ik uiteindelijk goed door en was zelfs amusant. We hadden namelijk een gastdocent op bezoek. Ik ben zijn naam vergeten, maar hij was bezig met zijn post-doc ofzoiets. Hij kwam les geven over “Empire”, een filosofisch werk over de evolutie van internationale relaties in de globaliserende wereld. Blijkbaar heeft hij de goodwill nodig van de prof om zijn studies af te ronden en om een vaste stek in de universiteit te veroveren want elke keer als de prof een opmerking of voorbeeld gaf, uitte hij zijn bewondering voor het intellect van de prof met overenthousiaste uitspraken zoals “Brilliant remark!” of “That’s a fantastic example, it really captures the essence of the notion of ‘empire’” De kers op de taart was de opmerking van een Russische op het einde van de les. Zeven minuten (ik hield de klok in de gaten) halve zinnen met weinig inhoud aan elkaar gegespt met een soort Russische keelklank. De arme docent was zo van zijn melk dat hij er zich in twee zinnen naast de kwestie van af maakte.
Die avond passeerden de betere internationale acts de revue: Joakim (met band), Sir Alice en Apparat. Een verademing om ’s iets anders te horen dan “under my umbrella ella ella et cetera et cetera era era” bij het uitgaan. De laatste avond was een afsluiter van jewelste omdat we, als vrijwilligers, waren uitgenodigd voor de after party met de organisatoren, artiesten, groupies, … Die lange nacht zijn er teveel gekke dingen gebeurd om hier allemaal te vertellen. De zondag werd weggeslapen. Maandag: genoeg gelachen, bittere ernst nu.
Momenteel herontdek ik Tromsø. Het Tromsø zonder sneeuwtapijt lijkt volledig anders en al lang geleden. Hoogtepunten van het vorige weekend (presneeuwtijdperk) waren vrijdag ‘party hardy’ en zondag voetbal. Zondagavond ben ik met Rémy naar TIL (het eliteteam van Tromsø) gaan kijken. We hadden gratis tickets bemachtigd voor de wedstrijd TIL tegen…oh cliché…Viking. In Noorwegen wordt voetbal blijkbaar anders beleefd dan in België. Naar het voetbal gaan in Noorwegen is best te vergelijken met een avondje bioscoop in België: een grote zak popcorn kopen met een halve liter cola en dan rustig neervlijen in je stoel. Ook zeer bevreemdend was de kantine waar Rémy en ik een pintje wouden drinken voor de wedstrijd. Geen bier te verkrijgen. Wel wafels, thee, koffie en pølsebrød (iets wat voor een hotdog moet doorgaan). Rare jongens, die Noren. Los van de ‘onvoetbalse’ sfeer was de wedstrijd best ok. TIL, de ex-ploeg van Ole Martin Årst, won met 2-1. Heia TIL! Wafels voor iedereen! Voor de geïnteresseerden: de goals en enkele flitsende (ahum) acties kunnen hier bekeken worden.
Het scharniermoment van de week was dus de eerste sneeuw. Ik lag vredig in mijn bed te lezen toen ik verstoord werd door lawaai onder mijn raam, gevolgd door doffe ploffen tegen mijn raam. Franstalig tuig verzameld voor mijn huis. Eerst dacht ik aan een communautaire lynchpartij, maar dan zag ik de sneeuw neerdwarrelen. Na het nachtelijk sneeuwballengevecht werd vrede gesloten met warme chocomelk bij Jérémy. De volgende dag genoten we opnieuw volop van de sneeuw met een mooie wandeling door het witte landschap. Hellingen naar beneden namen we met plasticzak voor onze rekening. Ondertussen blijft het maar sneeuwen en worden de dagen alsmaar korter. De winter is hier nu echt begonnen denk ik. Hoewel het ook nog even zomer kan zijn. Gisteren zijn we namelijk heerlijke spaghetti carbonara gaan eten bij Maria-Elena. Ze had alle ingrediënten ontvangen vanuit Bologna enkele dagen voordien.
Woensdagmiddag hadden we een gastcollege van Ole Danboldt Mjøs, voorzitter van het comité van de Nobel Peace Prize en professor aan de universiteit van Tromsø. De naam van de winnaar van dit jaar wordt morgen bekend gemaakt. Het gastcollege ging over vrede, de voorbije winnaars van de Nobelprijs voor vrede en hun project. De 68-jarige professor verkondigde zijn positieve boodschap met heel veel energie. Een plezier om naar te luisteren.
Dit weekend is er het heuse ‘Insomnia Festival’. Ik heb een gratis weekendticket gekregen omdat ik gisteren samen met Rémy als vrijwilliger heb gewerkt. Verslag volgt.
Waarom deze late post? Het antwoord is vrij simpel: de voorbije werkweek heeft me niet veel speciaals gebracht. Hoofdzakelijke bezigheden waren: onderlijnen (met potlood uiteraard, dát idee) van de cursussen, naar de lessen gaan, de avonden op het gemakje voorbij laten kabbelen, Noorse administratie,… Het weekend bracht beterschap.
Voor het hele weekend was mooi weer voorspeld. In Tromsøtermen betekent dit 13 graden en heldere hemel. Zaterdag ben ik samen met Christiane naar Sommarøy, een klein eiland met veel koralen, geweest. Na ongeveer een uurtje rijden door het prachtige Noorse landschap kwamen we aan in Sommarøy. We wandelden een halfuurtje en vonden een mooi plekje om van de zonsondergang te genieten. Wanneer de zon uit het zicht was, staken we onze meeneembarbecue aan. Terwijl we nog wat aan het napraten waren, na onze burgers, verscheen er noorderlicht boven ons. Het was werkelijk oogstrelend. Temeer omdat we op een plek zaten met weinig lichtpollutie, in tegenstelling tot de metropool Tromsø. Lange groene strepen die door de lucht dansen en langzaam wat witter of roder worden. Mijn camera kan helaas dit mooi natuurverschijnsel niet goed vastleggen. Daarvoor is eerder een, ik zeg maar iets, Nikon D80 (full op.) voor nodig. Op de terugweg hebben we de auto nog enkele keren langs de kant gezet om naar boven te turen. In Ørndalen was bij onze terugkomst het verjaardagsfeestje van Moses al op gang getrokken. Het ging er vrij rustig aan toe, maar al bij al een gezellig feestje.
De volgende dag had ik afgesproken met Maria Elena, Silvia en Luca om een kleine wandeling te maken op de berg waar je een zeer mooi zicht hebt op het eiland bij helder weer. Op de bus naar het vasteland kwamen we Lewis en Jaume tegen die ook gingen wandelen. Hun plan was echter om Tromsdalstinden, een besneeuwde berg die je overal op het eiland kan zien, te bedwingen. ‘Hoe meer zielen, hoe meer vreugde’ in gedachten besloten we mee te gaan. Slechts voorzien voor een korte wandeling (2 appels en een flesje water) vertrokken we vol goede moed. Het werd een lange wandeling met adembenemende uitzichten. Voorbij 16u waren we de berg zo goed als opgeklauterd (voeten- èn handenwerk noodzakelijk van tijd tot tijd). Nu stond er ons nog een uur wandelen op de rug van de berg te wachten om de laatste 100 meter te stijgen en de echte top te bereiken. Dat betekende dat we pas na 18u terug op de “tussen(s)top” zouden zijn. Dan zou de zon al zo goed als onder zijn, geen warmte en licht voor de rotsige afdaling dus. Daarom leek het ons verstandiger om nu om te keren. Volgende keer vertrekken we vroeger en gaan we volledig naar de top. Maar niet getreurd: we hebben een goede 20 kilometer gestapt, genoten van de omgeving, in de sneeuw gespeeld en op 1100 meter hoogte gestaan. Iets voor 20h was ik thuis voor een warme douche en daarna etentje bij Silvia voor de goede afloop van onze expeditie.
Omdat mijn leesboeken uit zijn, had ik vandaag (een minder heroïsche) trip naar de bibliotheek gepland. Na een boek geselecteerd te hebben zakte ik af naar de stripafdeling. Het evenwicht in de kosmos moet immers behouden blijven. Goedgehumeurd wandelde ik de bibliotheek uit met twee Noorse Kuifjes onder mijn arm.
Al lang geleden dat ik nog iets van me heb laten horen hier. Maar daarvoor heb ik een geldige reden: Heidi is hier 10 dagen op bezoek geweest. De eerste avond het nachtleven ingedoken en de volgende dagen stond een bezoek aan het centrum op de agenda. Niet dat het centrum van Tromsø zoveel voorstelt: winkelstraten omgeven door bars en kerken. Maar de omgeving is natuurlijk niet te versmaden: een eiland omgeving door de bergen is prachtig (als het weer mee zit).
Vrijdagavond was er ‘Timemachine’ in Driv. Een conceptfeestje waarbij er elk uur muziek van een ander decennium gedraaid werd. Christiane had een paar vrienden uitgenodigd voor een etentje alvorens naar het centrum af te zakken, de kotgenoten mochten natuurlijk mee-eten. Aangekomen in de Driv was Aaron, in strakke witte jaren ‘70 broek, al het beste van zichzelf aan het geven. Zijn Disco Stu look viel blijkbaar in de smaak want hij werd de rest van de avond door Florence, in pure groupie stijl, achtervolgd.
De volgende avond waren Léa, Heidi, Jérémy en ik uitgenodigd bij Fanny om met z’n allen te koken. Het werd een gezellige avond waarna Heidi en ik tijdig gingen slapen want de volgende dag vertrokken we voor een tweedaagse wandeltocht. Normaal ging ik de kaart van Maxime kunnen lenen. Maar helaas had Elodie die nog, dus moesten we vertrouwen op mijn idee van de juiste richting en de aanwijzingen van locals. Na 3 uur wandelen in het dal bleek dat we het goede pad gekozen hadden want we vonden het pad met de pijl “Skarvassbu 7 km”. Vanaf nu moesten we gewoon de rode tekens volgen. De volgende twee uur wandelden we bergop langs en door allerlei riviertjes. Langzamerhand leek de bewoonde wereld alsmaar verder weg en onze bestemming helemaal niet dichterbij. Het landschap was magnifiek, overal omgeven door bergen, meertjes, besneeuwde toppen en rotsen. De vlekken eeuwige sneeuw lonkten al uren naar mij, uiteindelijk ging ik de uitdaging aan en maakte ik een kleine omweg om me in de (onzachte bevroren) sneeuw te zetten. Rond 17u doemden tussen het ruwe landschap een paar blokhutten op. Niet veel later zaten we comfortabel in een goed uitgeruste hut rond de houtkachel. Buiten niets anders dan rotsen, een riviertje met een plekje eeuwige sneeuw en bergen. Nog even de koude in om water uit de rivier te halen om pasta te koken en dan moe naar bed. De volgende dag daalden we af langs de andere kant van de berg. In de namiddag waren we weer we niet langer alleen in de wereld en op weg naar huis met de bus.
De volgende week bezochten Heidi en ik Polaria, waar de enige ‘bearded seals’ ter wereld in gevangenschap zijn. Naast het aquarium van de zeehonden waren er ook nog allerlei vissen, krabben en zo meer die hier in de koude zeeën leven, te bezichtigen. We bezochten ook het Polarmuseum over expedities naar Svalbard, de Noordpool en omstreken die vertrokken waren vanuit Tromsø. Gebruiksvoorwerpen en verslagen van echte he-men die barre winters in primitieve hutten overleefden. Maandagnacht was Christiane in de universiteit bezig met experiment en moest ze elke 3 uur metingen verrichten. Dus gingen we haar de tijd helpen doden. Christiane had de sleutel geregeld van een leslokaal, een zetel erheen gesleept en haar pc op de beamer aangesloten. Met een tiental hebben we naar ‘Walk The Line’ gekeken. Woensdagavond heeft Edwin voor ons en de kotgenoten specialiteiten uit Haïti gekookt. Zeer exotisch, zeer lekker en veel te veel. We kunnen denk ik de winter overleven met de overschot rijst met bonen, gefrituurde banaanschijven en heerlijk gekruide salade. Vrijdagochtend vertrok Heidi helaas weer naar huis. I was alone, this bird had flown.
‘Het leven zoals het is: Tromsø’ gaat zijn gewone gangetje. Vrijdagochtend blijft gereserveerd voor de zwaardere kost: Internationale Politiek. ’s Ochtends overpeinzigen over epistimologie, positivisme en systeemtheorieën in internationale relaties, ’s avonds verjaardagsfeestje Chloe met Odin pils. Verschil moet er zijn.
De volgende dag een lange discussie over waar we zouden afstappen van de bus om de sporthal te vinden waar we gratis zouden muurklimmen. Uiteindelijk doorgereden tot in het centrum, gestapt naar het Alfheim stadium en rechtsomkeer gemaakt. Een uur later dan voorzien waren we dan met een tiental uiteindelijk aan het klimmen. Die avond was zo goed als iedereen in Ørndalen uitgenodigd voor een ‘Vorspiel’ in nummer 19. Tegen middernacht vertrok de meerderheid naar het centrum, waarop mijn beschonken kotgenoten met het idee op de proppen kwamen om de overblijvers uit te nodigen in ons huis. De rest van de avond kon ik toezien hoe via allerlei grappige taferelen onze keuken in een puinhoop omgetoverd werd. Gelukkig waren de kotgenoten ze vriendelijk om te beloven dat ze de volgende dag alles zouden opruimen (lang leve dronken overmoed!). Zondag was, ondertussen al naar goede gewoonte, voetbaldag met de internationale studenten.
Gisteren de Noorse les in de klas die hoofdzakelijk uit ‘zhe Germanz’ bestaat. Het ging goed vooruit. We maakten kennis met de familie Dahl in ons handboek. Volgende week meer over de gekke avonturen van Finn en Grete!
Adrien de Gerlache (terug van weggeweest in het Hoge Noorden!)
PS: Fré, get a life jong! We maken de rekening wel op het einde van het seizoen.
PS2: G, je zal je beste Italiaans moeten bovenhalen om mij bij te houden qua antwoorden in de les dit jaar.
PS3: Brecht, correcter is “Din mora er din faren”.
Al even geleden dat ik jullie op de hoogte heb gehouden van mijn wilde avonturen in “the Paris of the North”. We zijn weer voltallig in ons huis. Aaron arriveerde rond 1u ’s nachts en we hadden wat vrienden verzameld in de keuken om zijn blijde terugkomst te vieren. Aaron was blij om iedereen terug te zien. Wij waren vooral blij dat Aaron chocolade meehad voor Léa (verbaasd dat Côte d’Or Belgische choclade was), snoep voor mij en sterke drank voor iedereen aanwezig. Woensdag gingen we naar een bar in het centrum, Strøket, waar het bier aan verminderde prijs was die avond. We vleiden ons neer in de comfortabele zetels op de eerste verdieping. Op die verdieping verkochten ze naast bier ook sterke drank (niet dat we dat konden betalen), enkel toegankelijk als je ouder dan 20 bent. Helaas waren er nog enkele “teenagers” onder ons en gingen we met z’n allen (hoe solidair!) naar de minder trendy en minder comfortabele benedenverdieping. Het plan was om de laatste bus rond twaalf uur naar huis te nemen. Maar tegen 23u was het al aardig volgelopen met internationale studenten en de avond eindigde uiteindelijk met dertien in een Taximaxi huiswaarts als de Strøket sloot. Zaterdagavond was er een bescheiden feestje in een gebouw van de universiteit voor de internationale studenten. Sommigen hebben zich de volgende dag beklaagd dat ze zich hadden ingeschreven voor de boottocht om een mis op een eiland bij te wonen.
De volgende dag hadden we afgesproken met een aantal in Kraft, het sportcomplex voor studenten. Zondagmiddag is het daar gratis voor de internationale studenten. Twee uur voetbal en dan nog basket: ik was dood. Maar het deed zeker deugd. Binnenkort gaan Rémy, Martin en ik vermoedelijk in een team spelen dat hier in Tromsø tegen de postbodes enzo speelt. We weten niet wanneer we trainen, we weten niet met wie we spelen, we weten de naam van ons team niet maar we weten wel dat we erin zitten. Dat is al iets, nietwaar? Om verder te gaan over het sportieve leven hier: ik ben gisteren gaan zwemmen met Silvia na de lessen. Ze vond dat ik zwem zoals haar grootvader. Vermoedelijk een olympisch kampioen geweest in de vorige eeuw. Kan moeilijk anders.
Tussen al het (al dan niet sportieve) sociale gebeuren door ben ik ook nog naar de lessen geweest en heb ik gewerkt voor de universiteit. Sinds vorige week is de Noorse les (niveau 1 A) ook begonnen. Al twee (to) lessen achter de rug. Qua uitspraak en woordenschat ligt het dicht bij het Nederlands. Ik kan al zeggen hoe ik heet, waar ik woon, waar ik vandaan kom, …. Alle elementen voor geslaagde smalltalk dus. Vanaf volgende week schakel ik over naar een andere klas waar niveau 1 A en B gecombineerd worden. Deze klas is bedoeld voor Duitstaligen en Nederlandstaligen. Blijkbaar had men er niet echt stil bij gestaan dat er in België ook Nederlands gesproken wordt.
Ik hoor dat in Gent het gewone leven ook zijn gangetje gaat. Der Alte is er 50 geworden, Sander op zoek naar een auto zoals steeds (met het enige verschil dat hij nu wel geld heeft), PJay leest Kuifjes (al dan niet diep in de nacht), studiegenoten ronden de herexamens af, andere vertrekken ook op erasmus, de Gantoise krijgt op zijn doze, de scouts werft leden … Ik hoorde zelfs dat het er nog zomer is. Straffe taal. Maar zéér belangrijk is dat Thomas “en dan nu sportnieuws” Oosterlynck met zijn langharige vrienden uit Melle geselecteerd is voor ‘de Beloften’, een muziekconcours met enige prestige. Hieronder het filmpje dat zijn band (formerly known as Bezoir) “The Rosewall” voorstelt, gemaakt door Bruno “Davy Speed” Naessens.
Terwijl Aaron heen en weer ging tussen Tromsø en Gent om zijn herexamens af te leggen, trok het academiejaar zich hier al terug op gang. Arctic Norway: aspects of politics mocht de spits af bijten. Iedereen had zo zijn eigen idee in welk lokaal de les zou doorgaan. We gokten dan maar op een van de drie mogelijkheden. Gelukkig bleek de lesgever, met ’socks and sandals’, even verward als wij en konden we met een lichte vertraging in he juiste lokaal van start gaan. Het zal interessant zijn om bijvoorbeeld meer te weten te komen over het waarom van alle politieke keuzes die het hier zo duur maken om te leven enz. Vrijdag kwam het zwaardere materiaal aan bod in International Politics, waarvoor we al een goed aantal bladzijden op voorhand voor moesten lezen. Het is wel raar om terug in een klasje te zitten met hooguit tien man. Het gevolg is een andere manier van lesgeven met veel interactie en discussies. Aansluitend heb ik al een flink aantal uren in de universiteitsbibliotheek gesleten. De meeste van die tijd kroop evenwel in het ontcijferen van de Noorse instructies van het kopieerapparaat samen met Maria Elena. Na vruchtenloze assistentie van 2 bibliothecarissen en een studente hebben we eindelijk zelf de machine aan een ‘trial and error’ onderworpen. Mét succes.
All work and no play makes Jack a dull boy. Dus zijn we ook sociaal geweest. Een gezellige avond bij Fanny gespendeerd met Léa en Maxime. Iedereen had wat meegebracht om te eten en tesamen vormde dat een meer dan degelijke maaltijd, met als afsluiter een cake. Maar de versgeplukte paddenstoelen van Christiane de volgende dag waren het echte culinaire hoogtepunt van deze week. Vrijdag was er een feestje georganiseerd in Mortensnes, een soort studentenwijk zoals de onze wat verder op het eiland. Rond 4u stonden enkel de Spanjaarden nog te shaken en besloten we maar naar huis te gaan. Omdat het aan het regenen was, waren we met de bus gekomen. Terugkeren met de nachtbus was financieel geen optie, wandelen dus. Dan kwam Maxime met het lumineuze idee aangedraven om een shortcut door het bos te nemen. Lichtjes overmoedig stapten we door het gras, vochtig van de dauw, in wat we hoopten dat de goede richting was. We vertrokken met 9 en kwamen een uur later aan met 5. De andere vier dachten een beter richtingsgevoel te hebben dan ons en waren in het bos gesplitst van ons. Na een heerlijk ontbijt (roerei en worstjes) bij Maxime was het tijd om onze doornatte broek en schoenen uit te doen en het bed in te kruipen.
De volgende dag hadden we in de late namiddag een voetbalwedstrijdje georganiseerd op het voetbalterreintje van onze wijk. Twee uur voetballen, daar werd zelf de minst uitgeslapen amateurvoetballer onder ons van wakker. Naast voetbal ben ik deze week gaan bowlen en gaan zwemmen. Zeer sportief allemaal. Waar gaat dat eindigen? To be continued…
