Tromsø, de code doorbroken

Van de schoolbanken -centraal vanachter samen met Pauwel De Gewilde (auteur en poëet) en Neutens (player met als hobby het verzamelen van hobby’s)-, het eerste jaar pol en soc bedwingen, samenwonen in Gent, duizenden kilometers gescheiden zijn tot in Tromsø voor een bezoekje. Een kleine week was alles weer als vanouds: én pret maken, én lachen, én tof doen, én mijmeren over vervlogen tijden, én bijpraten, én vettige praat, én biertjes, én koken. Dat idee! En dan vanochtend, een sneeuwwitte donderdag, weer vertrokken.

Wat vangt een mens aan in het Hoge Noorden met iemand die zich alle dagen te goed doet aan wijn, ijsjes, cultuur en zon in Firenze? Schoktherapie. Dus besloten we om drie dagen te gaan trekken in de onbezoedelde natuur met een tentje. De dame in het toeristenbureau was vrij sceptisch over onze plannen (geen ervaring, geen sneeuwschoenen, geen ski’s, afkomstig uit een land zonder sneeuw en bergen). Geen vrees, jeugdige overmoed en twee tempels van lichamen: de volgende dag zaten we gepakt en gezakt op een districtsbus naar het omliggend eiland Kvaløya Sállir. Eerste opdoffer was het besef dat we de helft van onze proviand en onze waterfles in de koelkast achtergelaten hadden. Het nut van sneeuwschoenen werd ons ook al vlug duidelijk toen we ons een weg door de sneeuw naar onze eerste top van het weekend waadden. Door elk om beurt in elkaars sporen lopen en listig de sporen van rendieren en elanden te gebruiken, vonden we een mooi plekje met prachtig uitzicht om basiskamp A op te zetten. We hadden een sneeuwschop meegenomen om een goed plekje te graven voor onze tent en Guillaume begon naarstig een omwalling op te trekken om de wind uit onze tent te houden (bunkerstijl). De volgende dag was niet zo zonnig als de vorige, verre zij van daar. Dichte sneeuwval beperkte de zichtbaarheid en vooral het oriëntatievermogen in de bergen. Dus leek het ons maar verstandiger om basiskamp B in het dal dichter bij de beschaving en verder van het onherbergzame op te zetten. We hadden het geluk dat we een bouwvallig hutje/schuur/kot vonden met twee zetels in zodat we onze tent niet te midden van de vallende en de gevallen sneeuw moesten in elkaar knutselen. Zondag werd ons helemaal duidelijk dat we helemaal niet waren waar we oorspronkelijk gepland hadden om uit te komen. We waren al vrij dicht bij een bushalte dus leek het ons gekte om weer ergens te gaan verdwalen in de bergen om dan de enige bus richting warme douche en niet klamme kleren & schoenen te missen. We maakten nog een mooie wandeling in de nabije omgeving van onze bushalte. Op de enige top die we die dag beklommen lieten we Cynthia de Sneeuwvrouw achter om alles in de gaten te houden voor ons. Helaas restte ons nog een aantal uur tot de bus zou komen in Straumsgården, waar we dus verzeild geraakt waren en waar er aan de zee –uniek voor de wijde omgeving- een 19^e eeuwse nederzetting nog bewaard was. In plaats van onze voeten langzaam in ijs te laten veranderen hielden we onze duim de hoogte in. Uiteindelijk namen twee vriendelijke Noren (die ons ook aanraadden om de volgende keer sneeuwschoenen of ski’s, kompas en een berggids mee te nemen) ons mee naar Tromsø. Eind goed, al goed.

Maandag zijn we gaan skiën en dinsdag –omdat sneeuwvlokken ons binnen hield- gingen we op ons omnisport-elan verder en zijn we gaan squashen, gewoon casual je en jij. Gisteren hielden we het rustig met een rondreis door het landschap ter zee, ter land en in de lucht met bus en boot.

Volgende week komt Jasper, in ware estafettestijl, op bezoek. Het kan alleen maar even hard knallen als de voorbije week worden. Minstens.

Over and out,

Eagle Six