‘Hoe ik geen inspiratie voor een titel had, maar er mij toch uitpraatte’ en andere kortverhalen

Liefste dagboek, 

Ik kan me geen beter moment inbeelden om nog ’s iets te schrijven dan vanavond. Niets kan me storen nu. Alles is aan kant: de afwas gedaan en Léa veilig opgesloten in haar kamer, de zon is al lang onder en de sneeuw dwarrelt langzaam naar beneden. Dus misschien best dat ik me eindelijk ’s aan een terugblik op de voorbije weken zet alvorens ook mijn geheugen donker en mistig wordt (als dat nog niet het geval is).

Begin februari kwam Emma aangevlogen rechtstreeks vanuit het Zuid-Europese België voor een intensieve inburgeringcursus in het erasmusleven. Volledig alleen was ze niet, want ondertussen waren ook Isabelle en Joeri -twee medestudenten uit Gent en alsook vrienden van Aaron- op bezoek. Die avond zijn we met z’n allen een stapje en danspasje in het nachtleven van Tromsø gaan zetten. Alwaar ik van tijd tot tijd mijn broederlijke plichten heb moeten vervullen door mijn casse-toi-pauvre-con-blik toe te werpen naar nabij sluipende would-be Justin Timberlakes.

Voor de volgende dag stond er een rondrit in de wijde omgeving van Tromsø in een via via geleende Skoda op het programma. Korte nachtrust dus om maximaal van het zonlicht te kunnen genieten. Joeri aan het stuur, Aaron in de koffer en wegwezen. Buiten sneeuwlandschappen en fjorden, binnen in de auto latinomuziek tot het ons de oren uitkwam; een vreemde ervaring. Toen we veilig terug thuis kwamen (slechts eenmaal van de weg gesukkeld en uit de sneeuw moeten getrokken worden door een vriendelijke Noor) plofte iedereen zich moe maar voldaan in de zetel.

De dag erna ben ik met Emma gaan skiën samen met Maria-Elena, die zich als skilerares ontfermde over Emma. Après-ski kon niet ontbreken: feestje in een universiteitsgebouw en afterparty in Ørndalen.

Zaterdag maakten we een wandeling op het eiland tot aan de universiteit en daar namen we de bus naar Polaria (zeehonden, koningskrabben en allerlei andere vreemde vissen) waar Emma mij deskundig uitleg gaf over eencelligen (hier slaat de mist toe, vrees ik). ’s Avonds sprongen we nog vlug op de laatste bus naar het centrum om er een cocktail te drinken. Emma geraakte met een geleend identiteitsbewijs binnen of om het in de woorden van hét muzikaal genie van de 21^e eeuw, J-Kwon, te zeggen “teen drinking is very bad, yo I got a fake ID though…get tipsy”. Laatste bus terug naar huis voor nog een klein feestje in de nummer 27 aka ‘the French embassy’ en dan was het huiswaarts voor Emma de volgende middag.

Terwijl het voor mij dus Emma-week was, was het hier in Noord Noorwegen de nationale Sami-week. De Samis zijn een erkende minderheidsgroep verspreid over Noord Scandinavië die na decennia van assimilatiepolitiek pas eind jaren tachtig wat erkenning kregen met onder andere een eigen –adviserend- parlement. Zondag was er als afsluiter van de festiviteiten een heuse rendierrace in de hoofdstraat (of beter, dé straat) in het centrum. Ik weet niet wat Gaia er van zou denken, maar ik vond het best de moeite om te zien.

Genoeg gelachen, de volgende dag werden de boeken opengeslagen. Tien dagen teksten en boeken lezen met theoretische overpeinzingen over de relatie tussen democratie en globalisering -te beginnen met hoe elusief die begrippen wel niet zijn. Ik voelde mezelf aan mijn bureau op de eerste verdieping (voor de Noren tweede verdieping, maar dat is een ander verhaal) opschieten tot in de cliché ivoren toren. Woensdag kreeg ik dan twee vragen voorgeschoteld, in essaystijl te beantwoorden binnen de 6 uur. Beviel me niks, ik hou eerder van een geserreerd antwoord in plaats van zo’n containerantwoord dat hier van me verwacht werd. Achja, nu mogen ze het resultaat van vijf uur krassen met mijn schrijfklauw ontcijferen en we zullen dan wel zien wat dat geeft.

Na een middagdutje pikte ik draad weer op en zo gaan de dagen hier weer volgens het goede oude recept voorbij: les, lezen voor de universiteit, van tijd tot tijd her en der in iemands keuken schimmelen, kookpartijen, feestjes en –niet te vergeten- wintersport. Wat dat laatste betreft, hebben Rémy en zijn huisgenoten een jump tussen de huizen hier in Ørndalen gegraven. Hoewel Rémy de wilde sprongen thuis overleefde, was de ankerlift op de skipiste geen partij voor hem. Onze vrijdagavond begon in het ziekenhuis waar Rémy zijn kin weer dichtgenaaid werd en werd voortgezet in het zaaltje in het laundrygebouw van Ørndalen waar iedereen zich verbaasde over het feit dat Rémy niet meer in coma lag en al uit het ziekenhuis mocht. Het moet nog net onderdoen voor de jova-tam-tam, maar nieuws gaat snel onder de erasmussers, met de bijkomende overdrijvingen tot gevolg. 

Uw betrouwbare bron,

Adriaan

PS: In afwachting van een update van de foto’s, hieronder al enkele impressies.