Een maandje werken voor de universiteit eindigde met het indienen van mijn bachelorpaper. Daarmee restte me niets anders dan take five, een overzicht.
Lentetrip: Skibotn
Met de internationale studenten zijn we er een weekend op uit getrokken naar Skibotn, een tweetal uur bus verwijderd van Tromsø ergens verloren tussen de sneeuw, bevroren meren, de zee, fjorden en bergen.
Zomer in Tromsø: BBQ
Bijna twintig graden in Tromsø! Er was maar een ding dat we konden doen: korte broeken aan, iedereen optrommelen voor een barbecue met vitamine C als partydrug. Zo geschiedde…
On the road
Wat doet een mens met enige middelen als de zon volop schijnt? Die maakt een snoepreisje naar het zuiden om toch net iets meer gebronsd terug te komen dan het plebs dat gratis van de zon kon genieten. Echte klasse, het zit in de details. Omdat ik toch de schone schijn moet ophouden, ondernam ik dus een tripje naar de eilandengroep Lofoten. Noblesse oblige, immers.
Maria Elena en ik hadden dus het plan opgevat om naar het Lofoten archipel te gaan en daar wat rond te trekken. Alle middelen ten spijt, kozen we toch voor de low budget optie: tentje en liften. Om er te geraken was het originele plan om rond 7u ’s ochtends de boot te nemen om met een bus in de late namiddag toe te komen. Om 5u uit de veren en richting centrum voor het Grote Avontuur. Helaas, hoewel het toeristenbureau had gezegd dat ‘de boot normaal gezien ook zou uitvaren’ op 1 mei, viel er niks te bespeuren in de haven. Daar zaten we dan, de grote avonturiers, in de morgenzon genekt door de voorwaardelijke wijze. Flexibel zijn is de arbeidsvereiste van de 21e eeuw, dus stelden we ons vertrek uit naar 1u ’s nachts, nota bene op de dag van de arbeid.
Die nacht ondernamen we dan maar de tweede poging. Deze keer geen combinatie boot-bus, maar de ‘coastal steamer’ die in Bergen vertrekt en helemaal tot aan Noorkaap gaat. Wij moesten enkel het stukje Tromsø – Svolvær hebben. De goedkoopste mogelijkheid was reizen zonder cabine, dus waren we voor 17 uur lang veroordeeld tot het leven van een zwerver op onze acht verdiepingen tellende MS Finnmarken. Een cruiseschip is uiteindelijk toch een kunstmatige miniatuur afspiegeling van de maatschappij. Ons heerlijk dutje in de zetels van de panorama bar op dek zeven werd verstoord door een luidruchtige Noor die –om God weet welke reden- om half zeven ’s ochtends zijn gevoelens over het landschap moest uitdrukken aan zijn –vermoedelijk hardhorige- vrouw. Maar hij had gelijk, het uitzicht was prachtig. Kleine eilandjes, fjorden en watervallen die neerstorten in de blauwe zee. In de namiddag genoten we van de zon in het zwembad en de jacuzzi. C’est la classe.
In de late namiddag kwamen we aan in Svolvær, de grootste stad van de Lofoten. We slenterden door het vissersstadje verstrooid over een paar eilandjes. Meteen maakten we kennis met de lokale specialiteit van de Lofoten: gedroogde stokvis. Grote houten tentachtige constructies die vol hangen met stokvis die hangt te drogen, staan overal in de Lofoten verspreid. De geur word je snel gewoon, de afgehakte vissenkoppen die je uitgedroogd aanstaren net iets minder. Die avond zetten we onze tent op aan een halfbevroren meer zo’n drie kilometer buiten Svolvær.
De volgende ochtend kochten we een kaart als visuele voorstelling van ons plan om te trekken van naar het dorpje Å. Een goede 130 kilometer van ons vertrekpunt, het volledige zuiden van de Lofoten en het einde van de E10 (ook de Kong Olaf Veg genoemd) die begint bij de Zweeds grens. De Noren dienen dringend het concept ‘carpoolen’ leren. Allemaal alleen in hun ruime wagen razen ze massaal voorbij. Jammer genoeg betekent dat niet dat ze daarom lifters zouden oppikken. We hadden al een goed aantal uren gestapt, slechts een 15tal kilometer afgelegd en nog maar één ijsje gegeten in Kabelvåg toen er uiteindelijk een vriendelijke Noor stopte om ons op te pikken en mee te nemen naar Henningsvær. Hij zette ons –vermoedelijk niet geheel ontoevallig- af aan zijn winkeltje in het centrum van Henningsvær met de prachtige combinatie glas-keramiek-natuurfoto’s.
Een drietal uur later kregen we onze tweede lift. Deze keer van een jonge gast die in de ‘russetid’ was. De russetid zijn de laatste twee weken van de middelbare school die beginnen rond de eerste mei en eindigen met de nationale feestdag, 17 mei. In die twee weken leggen ze hun laatste examens af, feesten als de beesten, halen apenstreken uit, bestormen het voetbalveld van hun lokale team en lopen twee weken lang rond in een volgekladde rode broek waaraan je ze kan onderscheiden van de doordeweekse dronken Noor. Zijn voornemen was echter om de twee weken sober door te brengen omdat hij al in de problemen was geraakt met alcohol. Hij was onderweg naar zijn vriendin en was maar al te blij om wat gezelschap te hebben. Daarna zou hij dan doorrijden met zijn vriendin naar Leknes, ons doel van de dag. We konden de hele weg mee. Ondertussen hadden we telefoon gekregen van een bende Italianen en Spanjaarden die ook de Lofoten aan het doorkruisen waren met een gehuurde wagen. Die lieten ons weten dat we meer dan welkom waren in het huis dat ze gehuurd hadden waar ze nog een aantal bedden op overschot hadden.
Ons doel werd dus wat bijgesteld en we werden al vlug weer opgepikt. Ditmaal ook door een laatste jaar in de russ-outfit. Ditmaal evenwel una bella gnocca die indien ze niet ergens op tijd moest zijn mij (Maria Elena was begraven onder onze rugzakken op de achterbank en was van geen tel) wel wou afzetten waar we moesten zijn. De laatste kilometers naar onze slaapplaats wandelden we en de allerlaatste werden we gevoerd door onze gastvrije Italianen. Ze verbleven in oud vissershuisje -een rorbu- die nu allemaal verhuurd worden aan toeristen die rondtrekken, met een terras dat over het meer zweefde. Prachtige locatie, maar ik keek toch vooral uit naar mijn bed.
Uitgerust begonnen we de dag erna aan de laatste kilometers richting Å. In Reine woonden we een plechtige communieplechtigheid in de lokale protestante kerk bij. De vrouwen waren allemaal in traditionele klederdracht gehuld en hadden zelf bijhorende paraplu. Straf. Tegen valavond hadden we de laatste visserdorpjes op de E10 doorkruist en kwamen we aan in Å (toevallig ook de laatste letter in het Noors alfabet, hoe symbolisch!). Daar wandelden we tot het uiteinde van het eiland, van de Lofoten. We begonnen vlijtig met het opzetten van ons tentje met prachtig uitzicht op de zee, op het oneindige. Omdat de stevige zeebries onze tent zowat weg blies, besloten we toch om ’s te kijken hoeveel zo’n rorbu kost voor de nacht. Noorse prijzen natuurlijk, maar gelukkig was er een vriendelijke dame die medelijden met ons had en ons haar vissershuisje te huur aanbood voor de halve prijs.
De dag erna namen we de bus naar Svolvær, slenterden we daar nog wat rond, zwierven we rond op de boot en waren we terug in Tromsø. Op de boot werden we ditmaal geëntertaind door een zanger van het zevende knoopsgat die zichzelf begeleidde op zijn synthesizer. Kwaliteit te vergelijken met die in Cyprus elf jaar geleden. Ten dans!
Sandero
Het einde van het erasmusjaar is, jammer genoeg, in zicht. Maar eerst kwam Sander me nog’s bezoeken. Hij hoopte dat de sneeuw weggesmolten zou zijn en dat het weer goed zou zijn voor wandelingen tripjes in de Noorse natuur. No dice. De hele dagen bewolkt en sneeuwbuien. Odins wegen zijn ondoorgrondelijk. Extra trui aan en we maakten er toch het beste van. Het eiland en de stad werd verkend op zaterdag. Die avond heeft Sander mij afgedroogd in poolen. Maar wetende dat pool verwant is aan pingpong, is een 5-6 score geen geldige overwinning. Sorry Sander, de regels zijn de regels. Hoe kan je ook goed spelen in een poolhall waar ze geen alcoholvergunning hebben. Rare jongens, die Noren. En bovendien had ik de foute schoenen aan, zat de wind niet goed en las ik in mijn horoscoop dat Saturnus niet goed gepositioneerd stond ten opzichte van Neptunus voor me die avond. Niet getreurd, de volgende dag trotseerden we weer de sneeuw op het volgende eiland voor een mooie wandeling. Maandag, trakteerde Sander voor de laatste avond op een diner en gingen we achteraf nog ‘ene gaan schellen’ in Blårock Café. Een perfect verlengd weekend!
Adriaan
